บทความและข่าวสารประชาสัมพันธ์

ลงประกาศหาคนไว้ตั้งแต่เมื่อวาน อีกสองวันต้องใช้คน แต่ยังไม่มีใครกดสมัครงานเลย เจ้าของร้านหลายคนเจอสถานการณ์นี้แล้วสรุปว่า "ช่วงนี้คนหายาก" ซึ่งบางครั้งก็จริง แต่บ่อยครั้งกว่านั้น ร้านข้างเคียงที่ลงประกาศวันเดียวกันกลับได้คนครบภายในไม่กี่ชั่วโมง ความต่างส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ที่โชค แต่อยู่ที่ตัวประกาศเอง บทความนี้รวม 7 จุดในประกาศงานพาร์ทไทม์ที่ส่งผลต่อจำนวนผู้สมัครมากที่สุด เรียงจากจุดที่มีผลมากไปหาน้อย เพื่อให้แก้ได้ทันทีในการโพสต์ครั้งถัดไป ประกาศของคุณไม่ได้แข่งกับ "ความว่างขอ

ปลายเดือนกันยายน 2569 ฝนที่ตกหนักต่อเนื่องทำให้หลายพื้นที่ในกรุงเทพฯ และปริมณฑลมีน้ำท่วมขังจนคณะรัฐมนตรีต้องประกาศวันหยุดราชการกรณีพิเศษ 28–29 กันยายน ร้านจำนวนมากต้องปิดชั่วคราว คลังสินค้าบางแห่งต้องหยุดรับส่งของ และตอนนี้เมื่อน้ำเริ่มลด คำถามของเจ้าของธุรกิจก็เปลี่ยนจาก "จะรับมือยังไง" เป็น "จะกลับมาเปิดให้เร็วที่สุดได้ยังไง" ปัญหาคือช่วงกลับมาเปิดไม่ใช่การกดปุ่มกลับไปวันปกติ งานที่ต้องทำในสัปดาห์แรกไม่ใช่งานเสิร์ฟหรืองานแพ็กของ แต่เป็นงานขัดล้าง ขนของเสียหาย และตั้งร้านใหม

แบรนด์ส่วนใหญ่วางแผนโปรโมชันสำหรับแคมเปญปลายปีเสร็จตั้งแต่กลางปี ทั้งราคา ของแถม และสื่อโฆษณา แต่พอถึงเรื่องคนที่จะยืนขายหน้าจุดขายจริง กลับมาเริ่มหากันตอนเหลืออีกสิบวัน ผลคือได้คนไม่ครบทุกสาขา บางจุดต้องปล่อยว่าง บางจุดได้คนที่เพิ่งเคยเชียร์ขายเป็นครั้งแรกและยังไม่รู้จักสินค้า ทั้งที่งบโปรโมชันลงไปแล้วเต็มจำนวน สิ่งที่เสียจึงไม่ใช่แค่ค่าจ้างพนักงาน แต่คือยอดที่ควรได้จากงบที่จ่ายไปแล้ว บทความนี้เป็นวิธีคำนวณจำนวนทีม PC ต่อจุดขาย และไทม์ไลน์การเตรียมที่สอดคล้องกับแคมเปญไตรมาส

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ร้านจำนวนมากอยู่ในสภาพเดียวกัน ยอดขายดีกว่าที่คาด ลูกค้าเข้าร้านไม่ขาด แต่ทุกกะกลับเหนื่อยกว่าเดิม เพราะคนเท่าเดิมต้องรับงานที่มากขึ้น หลายร้านเตรียมใจไว้แล้วว่าวันที่ 30 กันยายนทุกอย่างจะผ่อนลง แล้วเมื่อวันที่ 22 กันยายน คณะรัฐมนตรีก็มีมติขยายมาตรการออกไปอีกสองเดือน ถึงสิ้นเดือนพฤศจิกายน 2569 ข่าวนี้ฟังดูเป็นข่าวดีสำหรับยอดขาย และมันก็ใช่ แต่สำหรับเรื่องกำลังคน มันทำให้โจทย์ยากขึ้น ไม่ใช่ง่ายขึ้น เหตุผลคือเงินจากมาตรการจะไหลเข้าหน้าร้านต่อไปในช่วงเดียวก

ผู้จัดงานส่วนใหญ่จองสถานที่ล่วงหน้าสามถึงหกเดือน จองครัวล่วงหน้าสองเดือน แต่เรื่องทีมงานหน้างานกลับมาคิดกันตอนเหลืออีกสองสัปดาห์ แล้วก็พบว่าคนที่เคยใช้ประจำถูกจองไปหมดแล้ว ผลที่ตามมาคุ้นเคยกันดี ต้องรับใครก็ได้ที่ว่างในวันนั้น ทีมมาถึงหน้างานโดยไม่เคยเจอกันมาก่อน หัวหน้างานต้องสอนวิธีถือถาดกันตอนแขกเริ่มทยอยเข้า และเจ้าภาพจำภาพนั้นได้แม่นกว่าที่เราอยากให้จำ ปัญหานี้ไม่ได้เกิดจากตลาดขาดคน แต่เกิดจากการเริ่มหาช้ากว่าจังหวะของตลาด บทความนี้จึงเป็นไทม์ไลน์การจองย้อนกลับจากวันงาน.

คำถามที่เจ้าของธุรกิจถามบ่อยที่สุดเวลาเริ่มใช้ระบบจ้างพนักงานพาร์ทไทม์ คือ "ค่าบริการเท่าไหร่" แต่คำถามที่ควรถามจริง ๆ มีสองข้อและไม่ใช่ข้อนี้ ข้อแรกคือ ตั้งค่าแรงเท่าไหร่ถึงจะมีคนสมัครพอ เพราะในระบบที่ให้ประกาศงานหาคนเป็นรายวันหรือรายกะ ค่าแรงไม่ใช่ราคาที่ระบบกำหนดมาให้ แต่เป็นตัวเลขที่คุณตั้งเอง และมันเป็นตัวแปรที่กำหนดว่าจะได้คนหรือไม่ ได้เร็วแค่ไหน ข้อที่สองคือ รูปแบบการจ้างแบบไหนเหมาะกับงานของคุณ เพราะธุรกิจที่ใช้คนสม่ำเสมอทุกสัปดาห์กับธุรกิจที่ใช้คนเป็นครั้งคราว...

ร้านอาหารส่วนใหญ่เตรียมตัวรับเทศกาลกินเจด้วยการคิดเมนู สั่งวัตถุดิบ และทำสื่อประชาสัมพันธ์ แต่สิ่งที่มักไม่ได้อยู่ในแผนคือ งานหลังครัวจะหนักขึ้นแค่ไหนตลอดเก้าวันนั้น เมนูเจไม่ได้แค่เพิ่มรายการในเมนู แต่เพิ่มขั้นตอนจริงในครัว ต้องแยกวัตถุดิบ แยกภาชนะ แยกพื้นที่เตรียมอาหาร และในหลายร้านต้องแยกคนล้างด้วย ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นพร้อมกับที่ยอดออเดอร์สูงกว่าปกติ คำถามคือจะรับมือเก้าวันนี้อย่างไรโดยไม่ต้องรับคนประจำเพิ่ม เพราะพอถึงวันที่ 19 ตุลาคม ทุกอย่างจะกลับสู่ปกติ แต่พนักงานประจำที่

ทุกปลายไตรมาสจะมีอาทิตย์หนึ่งที่ทีมบัญชีและธุรการของคุณเลิกงานดึกทุกวัน กองใบเสร็จที่ยังไม่ได้คีย์สูงขึ้นเรื่อย ๆ ใบส่งของค้างรอตรวจ และงานประจำที่ควรทำก็ถูกดันออกไปเพราะต้องเคลียร์ของเก่าก่อน สิ่งที่เจ้าของธุรกิจมักไม่ได้คิดถึงคือ ค่าโอทีที่จ่ายไปในสัปดาห์นั้นไม่ใช่ต้นทุนทั้งหมด ต้นทุนจริงยังรวมงานหลักที่ไม่ได้ทำ ความผิดพลาดจากการคีย์ตอนดึก และทีมที่เหนื่อยสะสมจนคุณภาพงานเดือนถัดไปตกตาม คำถามที่ควรตอบให้ได้ก่อนถึงปลายไตรมาสนี้จึงเป็นคำถามเชิงเปรียบเทียบ ว่าระหว่างให้ทีมเดิมท

ช่วงฤดูฝนถือเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ท้าทายที่สุดสำหรับผู้ประกอบการร้านอาหาร พอฝนเทลงมา ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลูกค้าที่เคยเดินเข้าร้านกลับบางตา โต๊ะว่างยาวนาน บรรยากาศเงียบเหงา คำถามแรกที่มักผุดขึ้นมาในใจของเจ้าของร้านและผู้จัดการก็คือ "ควรลดพนักงานลงดีไหม เพื่อเซฟต้นทุนค่าแรงในวันที่ร้านขายไม่ดี?" การตัดกะหรือปรับลดจำนวนพนักงานแบบกะทันหันอาจดูเหมือนช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายได้ทันที แต่ในความเป็นจริง หากตัดสินใจเร็วเกินไปโดยไม่ได้ประเมินภาพรวม อาจส่งผลเสียต่อการบริการและสูญเสียโอกาสในการส

ในความเป็นจริงของการจัดงานเลี้ยง โรงแรม และงานแคทเทอริ่ง พนักงานพาร์ทไทม์ไม่ได้เดินทางมาถึงก่อนเวลาเริ่มงานเพียง 30 นาที แต่พวกเขามักถูกนัดหมายให้มาถึงล่วงหน้า 2 ถึง 4 ชั่วโมง เพื่อช่วยจัดเตรียมสถานที่ ตั้งแต่การยกลำเลียงอุปกรณ์ ปูผ้าโต๊ะ จัดวางเก้าอี้ เซตชุดจานช้อนส้อม แก้วน้ำ ไปจนถึงการจัดเตรียมไลน์บุฟเฟต์หรือสถานีเครื่องดื่ม ทว่า ปัญหาใหญ่ที่ผู้จัดการงานจัดเลี้ยงหรือ Supervisor มักเจอคือ แม้สตาฟจะมาถึงล่วงหน้าหลายชั่วโมง แต่ช่วงการจัดสถานที่ (Setup) กลับเต็มไปด้วยความสะเปะ

ในทุกๆ สิ้นปีหรือช่วงสรุปแผนงบประมาณประจำไตรมาส ผู้จัดการฝ่ายการตลาดและเจ้าของแบรนด์สินค้าอุปโภคบริโภค (FMCG) เครื่องสำอาง หรือสินค้าไอทีมักเผชิญกับคำถามยอดฮิตจากผู้บริหารระดับสูงว่า “การจ้างพนักงาน PC (Product Consultant) เชียร์ขายยืนตามบูธหรือห้างสรรพสินค้าตลอดทั้งเดือน สร้างยอดขายคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไปจริงหรือไม่?” ปัญหาใหญ่ของแบรนด์ส่วนใหญ่คือ เมื่อยอดขายในสาขาที่มี PC ปรับตัวสูงขึ้น ทีมงานกลับไม่สามารถพิสูจน์ได้แน่ชัดว่า ยอดขายที่เพิ่มขึ้นนั้นเกิดจากความสามารถในการเชียร

ช่วงปิดเทอมโพสต์ประกาศหาพนักงานพาร์ทไทม์ตอนเช้า ได้คนตอบรับพร้อมทำงานตอนบ่าย แต่พอเข้าสู่ช่วงเปิดเทอม โพสต์เดิม เรตค่าจ้างเดิม กลับเงียบเหงาไม่มีผู้สมัครนานนับสองวัน ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เกิดจากอัตราค่าจ้างของร้านคุณต่ำเกินไป แต่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างตารางเวลาของกลุ่มแรงงานหลักในตลาด โดยในพื้นที่กรุงเทพมหานครและเมืองใหญ่ ฐานกำลังคนทำงานพาร์ทไทม์มากกว่า 60–70% คือกลุ่มนักเรียน นิสิต และนักศึกษามหาวิทยาลัย เมื่อเปิดเทอม ตารางชีวิตของนักศึกษาจะถูกล็อกด้วยชั่วโมงเรียน กิจกร

แคมเปญโปรโมชันวันซ้ำอย่าง 8.8 เพิ่งผ่านพ้นไป และคลังสินค้าขนาดกลางและขนาดเล็กหลายแห่งต่างค้นพบคำตอบเดียวกันคือ ยอดออร์เดอร์ที่เข้ามาจริงสูงกว่าที่ประเมินไว้ล่วงหน้า ส่งผลให้กำลังคนที่มีอยู่หน้าร้านไม่สามารถหยิบและแพ็คสินค้าได้ทันเวลา ของถูกจัดส่งล่าช้าเกินกำหนด คลังต้องจ่ายค่าโอทีพนักงานประจำสูงขึ้นอย่างกระทันหัน และที่แย่ที่สุดคือการถูกลูกค้ารีวิวติดลบจากความล่าช้าในเทศกาลช้อปปิ้งใหญ่ เมื่อแคมเปญถัดไปอย่าง 9.9 เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือน คำถามสำคัญของผู้จัดการคลังสินค้าและเจ้าขอ

ในวันที่ธุรกิจของคุณยังมีเพียง สาขาเดียว การบริหารจัดการกำลังคนพาร์ทไทม์เป็นเรื่องที่เรียบง่าย เจ้าของร้านหรือผู้จัดการร้านสามารถตรวจสอบตารางกะ ยอดขายรายวัน และอนุมัติการจ้างงานด้วยตัวเองได้แบบ 100% ทุกใบอนุมัติจ้างงานและบิลค่าจ้างผ่านสายตาเจ้าของธุรกิจโดยตรง ทำให้การควบคุมต้นทุนเป็นไปอย่างรัดกุม ทว่า เมื่อธุรกิจเริ่มเติบโตและขยายสู่ 3 สาขา, 5 สาขา หรือมากกว่านั้น ปัญหาใหญ่ที่ผู้ประกอบการเกือบทุกคนต้องเผชิญคือ ภาวะควบคุมงบค่าแรงไม่ได้ ผู้จัดการประจำแต่ละสาขาเริ่มกดเรียกพนักงา

ช่วงกลางปี 2569 ผู้ประกอบการร้านอาหาร เจ้าของร้านค้าปลีก และผู้บริหารคลังสินค้าจำนวนมากกำลังเผชิญกับปริศนาเดียวกัน เมื่อเปิดดูประกาศราชการจากกระทรวงแรงงาน ตัวเลขอัตราค่าจ้างขั้นต่ำยังคงอยู่ที่ระดับเดิม แต่เมื่อลงมือโพสต์ประกาศรับสมัครพนักงานด้วยเรตค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมาย ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นความเงียบเหงา ไม่มีผู้สมัคร หรือหากมีคนมาสมัครก็ทำงานได้เพียงไม่กี่วันก่อนจะขอลาออกเพื่อไปรับงานที่อื่น ทำไมค่าแรงตามกฎหมายเท่าเดิม แต่ทำไมหาคนราคาเดิมไม่ได้แล้ว? คำถามสำคัญที่นายจ้างต้อง

ตอนตัดสินใจรับพนักงานเพิ่มหนึ่งคน ตัวเลขที่อยู่ในหัวเจ้าของร้านส่วนใหญ่มีตัวเดียว — เงินเดือน สมมติว่า 15,000 บาท ก็คิดว่าเดือนหนึ่งจ่ายเพิ่ม 15,000 บาท จบ แต่พอถึงสิ้นปี ตอนนั่งดูงบกำไรขาดทุนกับบัญชี ตัวเลขค่าใช้จ่ายพนักงานกลับสูงกว่าที่คำนวณไว้ในหัวอยู่หลายหมื่น และคำถามที่ตอบไม่ได้คือ "มันหายไปตรงไหน" คำตอบคือมันไม่ได้หายไปไหน มันอยู่ในที่ที่คุณไม่ได้นับตั้งแต่ต้น กระจายอยู่ในเจ็ดที่ ซึ่งแต่ละที่เล็กพอที่จะมองข้าม แต่รวมกันแล้วเปลี่ยนคำตอบของคำถามใหญ่ได้เลยว่า "ตำแหน่งนี้ค

ในปี 2569 วันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม ตรงกับ "วันพุธ" กลางสัปดาห์พอดี ซึ่งเป็นรูปแบบปฏิทินที่สร้างโจทย์ยากที่สุดให้กับผู้ประกอบการร้านอาหารและธุรกิจบริการ เนื่องจากพนักงานประจำมักวางแผนยื่นใบลาคร่อมวันอังคารที่ 11 หรือวันพฤหัสบดีและศุกร์ที่ 13–14 สิงหาคม เพื่อหยุดยาวรวดเดียว 5 ถึง 9 วัน (ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 16 สิงหาคม) สำหรับเดินทางกลับต่างจังหวัดหรือไปท่องเที่ยวกับครอบครัว ในทางกลับกัน ฝั่งผู้บริโภคกลับมีอุปสงค์สัปดาห์วันแม่พุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร้านอาหารต้องรับศึกสองด้าน

วันที่ 8.8 ที่เพิ่งผ่านไป หลายคลังสินค้าเจอภาพเดิม — ออเดอร์เข้ามาสามเท่าตั้งแต่เที่ยงคืน ทีมแพ็กประจำ 20 คนทำถึงตีสอง แต่ของยังค้างอยู่บนโต๊ะ พอเลยเที่ยงวันถัดมา คะแนนความเร็วในการจัดส่งบนมาร์เก็ตเพลสก็ลดลงเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีใครทันสังเกต ฝั่งหน้าร้านก็มีปัญหาคล้ายกันแต่คนละจังหวะเวลา ร้านอาหารในห้างที่เคยมีลูกค้าเต็มร้านคืนคริสต์มาสรู้ดีว่าปัญหาไม่ใช่ลูกค้าไม่มา แต่คือคืนนั้นมีพนักงานเสิร์ฟอยู่ 4 คนเท่ากับคืนวันธรรมดา สิ่งที่ทั้งสองธุรกิจเจอเหมือนกันคือโครงสร้างต้นทุนที่ขัดก

เย็นวันศุกร์ อาหารสองจานวางรออยู่บนพาสจนเริ่มเย็น โต๊ะ 7 ยกมือถามหาน้ำเป็นรอบที่สาม หน้าแคชเชียร์มีลูกค้าต่อคิวสี่คน และในครัวหลังบ้าน จานกองสูงจนไม่มีจานสะอาดจะจัดชุดถัดไป ภาพแบบนี้เกิดซ้ำทุกสุดสัปดาห์ และข้อสรุปแรกของเจ้าของร้านเกือบทุกคนคือประโยคเดียวกัน — “คนไม่พอ ต้องจ้างเพิ่ม” แต่หลายร้านจ้างเพิ่มไปแล้ว ต้นทุนขึ้น กลับพบว่าลูกค้ายังรอนานเท่าเดิม เพราะสิ่งที่ร้านเจอไม่ใช่ “ขาดคนทั้งร้าน” แต่คือ “คอขวด” ที่จุดใดจุดหนึ่ง และการเติมคนผิดจุดคือการจ่ายเงินเพิ่มโดยที่ปัญหาไม่ข

ปีนี้เจ้าของธุรกิจลงทุนกับ “ระบบ” ไปไม่น้อย ตู้สั่งอาหารหน้าร้าน POS ที่ตัดสต็อกให้เอง แอปจัดกะที่ส่งตารางเข้าไลน์กลุ่มได้ ระบบคลังที่บอกได้ว่าของอยู่ชั้นไหนแถวไหน แต่พอถึงเย็นวันศุกร์ที่คิวยาวออกไปถึงหน้าร้าน หรือวันที่ออเดอร์เข้ามาสามเท่าของวันปกติ สิ่งที่ขาดไม่ใช่ระบบ มันคือคนที่จะยกจาน เคลียร์โต๊ะ ตรวจของ และรับมือลูกค้าตรงหน้า คำถามที่ได้ยินบ่อยที่สุดจากผู้ประกอบการในปี 2569 จึงไม่ใช่ “ปีนี้ยังต้องจ้างคนอยู่ไหม” แต่เป็น “ยังต้องจ้างตำแหน่งไหน และต้องจ้างกี่วัน”...